Relacja między człowiekiem a agentem AI w pracy kreatywnej przypomina współdziałanie dwóch różnych umysłów siedzących przy jednym biurku. Pierwszy z nich – ludzki – dostarcza zamiar, emocjonalny wydźwięk i indywidualne doświadczenie. Ten drugi – agent – proponuje błyskawiczne przeczesywanie ogromnych zbiorów informacji, tworzenie wielu wariantów i strukturyzowanie chaotycznych pomysłów w spójną całość.
Przy pisaniu tekstu agent może pełnić rolę wstępnego szkicownika: podaje propozycje ujęć, sugeruje alternatywne struktury zdań albo wskazuje miejsca, w których wywód gubi przejrzystość. Autor natomiast decyduje, które z tych sugestii przyjąć, a które odrzucić, bo wyłącznie on rozumie głębszy wydźwięk całego komunikatu.
Podobnie przedstawia się to w pracy wizualnej czy muzycznej. Agent generuje wersje kolorystyczne, komponuje wstępne motywy, porządkuje surowe materiały. Człowiek nakłada na to osobisty filtr artystyczny, wybierając to, co wpisuje się w jego wizję. Linia podziału między wkładem maszyny a udziałem człowieka staje się nieostra, ale to dokładnie ta nieostrość przynosi najciekawsze efekty.
Najważniejsze w takiej współpracy jest jasne określenie ról na starcie. Gdy człowiek postrzega agenta jedynie jako realizatora poleceń, marnuje jego potencjał do zaskakiwania nieoczekiwanymi skojarzeniami. Gdy natomiast przekazuje mu pełną kontrolę, ryzykuje utratę autorskiego głosu. Najlepsza ścieżka leży w równowadze – agent jako uważny rozmówca, człowiek jako ostateczny sędzia estetyki.